Kiedy myślisz o klubie piłkarskim w małym mieście, najpierw przypomina ci się stadion, szarzejące pole i chłodne wspomnienia z pierwszego meczu. Ale BPS Kierniewice to coś więcej — to sieć ludzi, którzy przez lata zbudowali coś, czego nie da się zmierzyć tylko wynikami. Ten klub nie tylko gra, on wie, kim są ci, którzy przychodzą. Nie boi się czasem przesadzić z emocjami, ale potrafi też nawiązać kontakt, który nie kończy się na zakończeniu meczu. Zobacz na ich strony: Bpskierniewice – witryna, i zaraz zauważysz, że tu nie chodzi tylko o rezultaty. Chodzi o to, co robią po meczach.

Fanatyczne notatki z prostego stolika

W kilku klubach lokalnych jeden z kibiców zakłada, że „wiemy, kim jesteśmy”. U BPS nie jest to tylko relacja do kibiców — to strategia. Już kilka lat temu zauważyli, że jeśli chcesz mieć wiernych, nie wystarczy podawać dwóch kostek i dwoje syren. Musisz się zorientować, jak oni się czują, jak się nazywają, co ich czerwień wyprowadza z równowagi. Systemy CRM, które służą firmapie i bankom, zostały tu dopasowane do mocy uproszczonej: „tak, areał, spójrz na Joanę z Trójmiasta — jej syn gra w juniorkach, a zawsze się uśmiecha przy wejściu do sektora blues”. To nie przypadkowe. To inteligencja zmieszana z emocjami, podciągnięta do planu rozwojowego.

Każdego dnia na stronie pojawi się coś z tamtego dnia: zdjęcie, któryś kibic, wystrojenie z paskiem, a czasem nawet zgłoszenie z miasta: „Dziś jeden z moich kolegów przyszedł w koszulce z 2003 roku — z malowaną nazwą, jak byłem w szczerze szczerym wieku 17”. Nie jest to zawodowe marketingowe bezsens, to wydarzenie. Po prostu ktoś, kto wierzy w klub, uwielbia mówić o nim. A historia nie kończy się na Facebooku — wiele z tych opowieści trafia do archiwum, do kalendarza, do prezentacji na spotkaniach z młodzieżą. Już nie tylko reprezentują klub, oni są jego wejściem.

Za uśmiechem kibica — celem roboczym

Na pewno nie trzeba brać za cel prawdopodobieństwo wygrania. BPS Kierniewice ma inny kalkulator sukcesu. Nie liczą się gole, ale liczba osób, które przychodzą z rodzicami, z chłopakami, z byłymi koledzy z tzw. drugiej linii. W 2023 roku, gdy zespół zagrał w Pucharze Polski z drużyną z Ligii II, nie było 90 minut bezpieczeństwa na stadionie — była pełna ochrypła energia. A to nie pochodzi z naiwnych adresów. To rozwój długoterminowy, oparty na danych i obserwacjach.

W archiwum klubu znajduje się wiersz: „W listopadzie 2021 — usłyszałem, że kobieta z Milczyna przyjechała tylko po to, by zobaczyć córkę w drużynie juniorskiej. Nie za darmo. Zanim grała, poszła do sali treningowej, ponownie zdjęła kostkę i zaczęła wspominać, jak raz jeździła tramwajem z córką do treningów. I wtedy, po 18 latach, po raz pierwszy się uśmiechnęła”. Dziesiątki takich historii leżą za geniuszem, który nie tytułuje się „kierownikiem z zakresu kultury klubu”. Leżą po prostu tam, gdzie ich miejsce — na stronie, w materiałach, w rozmowach z najbliższymi.

Klub jak pociąg: nie tylko w trakcie jazdy

Ciężko wyobrazić sobie, że szlak z organizacji sportowej przypomina pociąg, który nie zatrzymuje się nigdzie. A tu, w Kierniewicach, tak się dzieje. Po meczach nie ma tylko spuszczania krzeseł i kręcenia głową. Pozostają małe dzieła: zbiórki autografów, improwizowane wykłady dla dzieci z zajazdu o tym, jak trzeba kochać drużynę, nawet jeśli nie wygrywa. Patrolowani są chłopcy z siatkówki i dla nich kierownictwo zorganizowało specjalne przerwy do treningów — niezasłużone, ale cierskie.

Świat poza stadionem jest częścią tego, co się dzieje. Klub nie czeka na awaria, on ją zapobiega. Zamiast robić tylko to, co się zmienia, robi to, co się trzyma. Nie trzeba żadnego licznika — jeśli w sierpniu kolega z pracy mówi „nie idę na mecz”, a pokazuje zdjęcie córki w koszulce, to znaczy, że coś działa. I tak nie dodało się pięciu tysięcy followersów, ale dostało się zysku niezliczonego: odbudowywanie więzi. Od jednego kibica, który przyszedł z kolejką na drzwiach, zaczęło się coś, co nikt nie zrezerwował — wiara, że klub ma miejsce dla ciebie, nawet jeśli nie byłeś tam w 100 procentach.

Jednakowo ważna jest nie liczba kibiców, ale liczba osób, które mają w klubie miejsce — nawet nieuchronne, ale już zakotwiczone.